E-mailadres: Wachtwoord: Wachtwoord vergeten?
Sluiten
Centrale banken staan voor een dilemma

De centrale banken hebben al enkele jaren terug zich op een glibberig pad begeven. Beleidsbeslssingen van toen lijken onverwachte consequenties te hebben. Een kleine illustratie

 

 

April kleurt rood. Van bij de start. 
De media pikken hier gretig op in: de Spaanse situatie, de notulen van de FED en zoveel meer slecht (?) nieuws. 
Markten reageren geschokt ook al moet tegen deze tijd iedereen weten dat de FED-rapporten niet 'verslagen' zijn maar een vorm van propaganda waarbij de eigenaars van het casino (centrale banken plus Wall Street) ons willen laten geloven wat het moment vereist. 
De FED wil dat markten hoger gaan, maar grondstoffenprijzen niet, dus de verhaallijn luidt dat de economie sterk genoeg is zonder dat er meer hulp nodig is.
Is dat zo?
Laten wij U hierover iets vertellen.
Het gaat over de Amerikaanse economie, maar als belegger weet U ongetwijfeld dat Wall Street nog steeds de toon zet voor alle beurzen van deze planeet.
Dus een verhaal dat iedereen moet interesseren. 
We beginnen met de ISM New Orders Index. 
ISM staat voor de organisatie van aankoopmanagers die hun visie geven over hoe het bedrijf waarvoor ze werken reilt en zeilt. Deze cijfers worden bij het begin van elke maand verzameld. Tegenwoordig niet alleen voor de States maar voor alle belangrijke economiëen. 
Een soort enquête dus waarbij diverse vragen beantwoord worden die vervolgens in een statistiekje gegoten worden. 
Een onderdeel van deze bevraging zijn 'nieuwe orders'. 
Hier worden vervolgens twee cijfers uit gepuurd. Eentje dat gecorrigeerd wordt om de al dan niet echt aanwezige seizoensgebonden invloeden eruit te filteren en eentje dat geen rekening houdt met deze hokus-pokus. 
Dus wij nemen de ISM New Orders Not Seasonally Adjusted Index. 
Daar voegen we een ander statistiekje aan toe: Factory Orders waarbij we ook al niet kijken naar de seizoensgebonden factoren maar wel rekening houden met inflatie. Dit heet: Real Factory Orders die dan weer geproduceerd worden door het Amerikaanse Department of Commerce.
De samenhang tussen de ISM data en de mate waarmee New Factory Orders zich wijzigen in vergelijking met 12 maanden is vrij groot is. Wij merken echter dat sinds enige tijd de ISM data een grotere zwakheid suggereren dan de data afkomstig van de overheid. 
Wie heeft er gelijk?
Moeilijk te zeggen, maar op onderstaande tekening merken wij dat eens de Real Factory Orders in dezelfde richting zullen bewegen als de ISM New Orders index dit weinig goeds voorspelt voor de opwaartse trend in aandelen. 
 
 
Om het hele plaatje te overschouwen en de invloed van het orderboekje op de beurs te schetsen kijken we naar een lange termijntekening waarbij geobserveerd kan worden dat orders en industriële activiteit achterop hinken op beursindexen. 
 
 
Wij berichten niet dikwijls in ons beurspraatje over deze kant van het financiële universum, maar toch loont het de moeite om dit af en toe te doen.
Wandel even met ons mee.
De industrie in de VS deed het helemaal zo slecht niet tot Bernanke begin 2008 stopte om de Primary Dealers te voeden en te laven en alle liquiditeiten weggtrok uit de FED's System Open Market Account (SOMA). 
Bernanke trok liquiditeiten weg uit de obligatiemarkten zonder er zich rekenschap van te geven dat de Primary Dealers veel meer doen dan alleen maar markt te maken in Treasuries. Die gasten runnen de show. Aandelen, obligaties, opties, futures, grondstoffen, alles.... 
Dus toen in volle paniek in september 2008 Paulson en Bernanke het Amerikaanse Congress ervan overtuigden om 700 miljard USD TARP (waarbij via de verkoop van overheidsobligaties de Amerikaanse overheid geld kon ophalen om het banksysteem te redden na het AIG/Lehman debacle)  de markten in te pompen, werden de Primary Dealers verplicht om 100 tot 150 miljard USD per week op te slorpen op een moment dat de FED ze eerst helemaal uitgeknepen had. 
Om al die nieuwe Treasuries te kopen, werden ze verplicht om al de rest te liquideren gewoon omdat ze in hun functie van Primary Dealer verplicht waren al dit papier op hun boeken te nemen dat niet elders kon geplaatst worden. 
Iedereen werd plots heel bang en de economische machine stokte. 
Industriële activiteit klapte in elkaar en orders werden geschrapt. Het was pas in februari 2009 dat de FED zich rekenschap gaf van wat er gebeurde en het roer werd radicaal omgegooid en miljarden werden in de rekeningen van de Primary Dealers gepompt via QE1. 
Aandelenmarkten en het industriële complex reageerden prompt. 
Toen midden 2010 de FED even experimenteerde om dit programma terug te schroeven gebeurde gelijk het omgekeerde. De vrees voor een dubbele dip zette bijna onmiddelijk de FED er toe aan om QE2 in de steigers te zetten. 
Dezer dagen is het een programma waarbij de FED MBS'sen aankoopt en vervangt door ander 'beter' papier' de maatregel die de dealers liquide houdt. Maar hoe lang zal het duren vooraleer de volgende blunder mag verwacht worden? 
Met de verklaring van de FED wordt het probleem bij de SOMA gelegd. Want de FED notulen geven aan dat men vroeg of laat op de rem gaan staan bij de geldcreatie voor de Primary Dealers.
Een maatregel die de voorwaarden dicteert voor een nieuwe correctie. 
Vertellen dat de prijzen van grondstoffen onder controle moeten gehouden worden terwijl groei moet gestimuleerd worde, kan dus niet.
We stoten op een dilemma.
Als de markt niet gevoed wordt dan is er geen economische groei. 
Als de markten gevoed worden dan schieten grondstoffenprijzen het zwerk in. 
En met dit dilemma is de FED - en met uitbreiding de hele wereld - nog niet klaar.